Moimi słowami

§ 1Rano, ten sam akapit

Jest ósma. Kawa jeszcze parzy. Na kanale zespołu ktoś pyta, czemu pipeline jest czerwony. Ty już wiesz. Runner ma dysk tylko do odczytu, kod jest w porządku. Prosisz agenta, żeby odpisał.

Dostajesz wypracowanie. Zaczyna się od „Zerknąłem.”. Ma sześć zdań, cztery identyfikatory i mechanizm rozpisany krok po kroku. Kończy się zdaniem „Daj znać w razie pytań”. Wszystko w nim jest prawdą. I nic w nim nie jest tobą.

Dopisujesz więc trzy słowa: moimi słowami, konkretnie, minimalistycznie. Druga wersja jest lepsza. Wysyłasz.

Następnego ranka robisz to samo. I następnego.

Pamiętasz człowieka, który obrysowywał gwiazdę w lustrze? Henry Molaison co dzień siadał do zadania przekonany, że widzi je pierwszy raz. Twój agent też co rano widzi cię pierwszy raz. Tylko że tym razem to ty powtarzasz ćwiczenie. Codziennie te same trzy słowa.

Dokumentacja Claude Code ma na ten moment kryterium: wpis do pamięci warto dodać wtedy, gdy wpisujesz w czacie tę samą poprawkę co w poprzedniej sesji. Twoje „konkretnie” to właśnie taka poprawka. Powtarza się tak długo, że już jej nie zauważasz. Widzisz już, dokąd to zmierza?

Te trzy słowa to nie jest prośba. To wspomnienie, które co rano umiera.

§ 2Ręka wie, głowa nie

Spróbuj teraz zrobić coś prostego. Opisz swój styl. Jak piszesz do kolegi, gdy coś się zepsuło?

Pewnie wyjdzie coś w rodzaju: „krótko, rzeczowo, po ludzku”. Każdy tak o sobie myśli. Te słowa niczego modelowi nie mówią, bo każdy rozumie je inaczej. Twoje „krótko” to dwa zdania. Czyjeś „krótko” to akapit bez wstępu.

To nie jest twoja wina. Styl pisania siedzi w tej samej szufladzie co rower i pismo odręczne. To pamięć proceduralna. Ręka H.M. nauczyła się gwiazdy bez żadnego wspomnienia o ćwiczeniu. Twoja ręka też wie, jak piszesz, ale głowa nie umie tego wyrecytować.

Jest jednak furtka. Psychologia od dawna rozróżnia przypominanie i rozpoznawanie. Przypomnieć sobie z pustej kartki jest trudno. Rozpoznać, gdy coś leży przed tobą, jest dużo łatwiej. Nie umiesz opisać swojego głosu. Umiesz go za to rozpoznać w ułamku sekundy.

Materiał

posty z komunikatora zespołu w Kodowniku z dwóch lat i kilkadziesiąt komentarzy z systemu zgłoszeń

Odrzucono

automaty i rozmowy rodzinne

Kalibracja

12 postów, wymieszanych, jedno pytanie przy każdym

§ 3Dwanaście kartek

Tak powstał skill moimi-slowami. Najpierw zebrano materiał. Potem na stół trafiło dwanaście postów, wymieszanych. Przy każdym padało jedno pytanie: moje czy nie moje?

Pomyśl przez chwilę, czego się spodziewasz. Własne posty po lewej, cudze po prawej. Proste sortowanie.

Stało się coś innego. Wśród postów oznaczonych jako „moje” znalazły się takie, których właściciel stylu wcale nie napisał. Wśród „nie moich” wylądowały cztery posty napisane własnoręcznie.

Zatrzymaj się tu na moment. Pytanie brzmiało „moje czy nie moje”, a odpowiedź okazała się odpowiedzią na inne pytanie: czy to podpisuję?

Przyjęte posty miały wspólny kręgosłup. Przyczyna mieściła się w jednym zdaniu. Potem było to, co zrobione, stan i następny krok z konkretnym adresatem. Odrzucone dzieliły się na dwie rodziny. Jedne były przeładowane: sześć zdań, cztery identyfikatory, raport z dowodami w punktach. Drugie były niedopowiedziane. Najkrótszy z nich to dwa słowa i znak zapytania.

ERROR: Job failed (system failure): … read-only file system

Twój styl to nie to, jak piszesz. To, jak piszesz w swoim najlepszym dniu.

Dlatego skill nie jest fotografią. Jest portretem pisanym z życzliwością. W trakcie kalibracji padło zresztą zdanie, które to mówi wprost: ten styl może być ulepszony, ma konkretnie odpowiadać, skupiając się na błędzie, przyczynie, naprawie i najlepszych wyjściach.

§ 4Dwie wersje obok siebie

Dwanaście kartek dało kręgosłup. Szczegóły ustalono inaczej, ale tą samą sztuczką. Przy każdej wątpliwości na stole leżały dwie wersje tej samej wiadomości. Nie padało pytanie „jak wolisz”. Padało „którą wysyłasz”.

Wyjścia prozą czy listą? Lista, a przy jednej drodze dopisek „to polecam”. Każda słabsza droga dostaje swój koszt. Do kogoś, kto decyduje, a nie programuje: technicznie czy po ludzku? Skutek zamiast mechanizmu, wyjścia, na końcu jedna prośba o decyzję i ani jednego identyfikatora. Do testera? „Co sprawdzić na tagu”, dwa, trzy punkty o tym, co zobaczy na ekranie, i jedno zdanie o tym, czego poprawka nie zmienia.

Dziewięć takich par. Dziewięć decyzji, z których żadna nie wymagała opisywania siebie. Wystarczyło wybrać.

Działa ci ten obraz? Bo to jest ta sama furtka co wcześniej. Rozpoznawanie zamiast przypominania, tylko rozłożone na drobne.

§ 5Gdzie ten głos mieszka

W „Sójce” był stół warsztatowy, mapa kryjówek i ręka, która pamięta gwiazdę. Plik ze stylem ma w sobie prawie cały ten zwierzyniec. Popatrz.

Najciekawszy jest wiersz z bramką. Skill sam w sobie to kontekst, a nie przymus. Model sięga po niego, gdy rozpozna w rozmowie wyzwalacz, i to jest decyzja modelu. Czasem jej nie podejmie. Bramka nie pyta modelu o zdanie. Jeśli pliku nie przeczytano, post nie wychodzi. Kropka.

§ 6Próba ognia

Zanim plik ze stylem został zapisany, przeszedł egzamin. Trzy prawdziwe sytuacje z ostatnich dni przepisano nowym stylem: padnięty tag na kanale zespołu, poprawkę walidacji w systemie zgłoszeń i runner tylko do odczytu w wiadomości do administratora.

Gdyby którakolwiek wymagała poprawki, każda poprawka byłaby brakującą regułą. Tak się szuka dziur w portrecie. Nie przez wpatrywanie się w niego, tylko przez danie mu do napisania prawdziwego listu.

Jest jeszcze jedna reguła, cicha i ważna. Jeśli wcześniejsza wersja była już zatwierdzona, a treść się zmieniła, agent pokazuje ci nową i czeka. Pod wiadomością stoi twoje imię. Głos możesz pożyczyć. Podpisu nie.

§ 7Gdzie ta opowieść kłamie

Do tej pory opowieść była dla metody życzliwa. Teraz pora na uczciwość, bo pułapek jest kilka.

1. Zbierz ślady. Wiadomości do ludzi z ostatnich lat: komunikator, komentarze w zgłoszeniach, maile. Wyrzuć automaty i rozmowy prywatne.materiał, z którego da się rozpoznawać
2. Połóż dwanaście kartek. Wymieszaj swoje z cudzymi. Przy każdej odpowiedz tylko „moje” albo „nie moje”, czyli: czy to podpisujesz.kręgosłup stylu
3. Wybieraj z par. Każdą wątpliwość zamień w dwie wersje tej samej wiadomości obok siebie. Nie opisuj, wybierz.szczegóły bez opisywania siebie
4. Zapisz portret. Jedno zdanie-wzorzec, które jest najbardziej twoje. Szkielet, głos, lista „nigdy”, osobne reguły dla adresatów, pary „nie tak → tak”. Obok osobny plik: skąd każda reguła i która jest domysłem.SKILL.md i ZRODLO.md
5. Daj mu napisać list. Trzy prawdziwe sytuacje z ostatniego tygodnia. Każda twoja poprawka to reguła, której brakuje.próba ognia
6. Postaw bramkę. Hook przed wysyłką, który odmawia, dopóki styl nie został przeczytany.ręka zamiast głowy
7. Zostaw drzwi. Sekcja „Jak dopracować” i tabela decyzji z datami. Trzymaj to w gicie.rekonsolidacja, którą widać w diffie

Na start możesz wkleić agentowi coś takiego:

Chcę zapisać swój styl pisania do ludzi jako skill.
Przeprowadź mnie przez kalibrację:
1. Weź moje wiadomości z [skąd] z ostatnich dwóch lat, bez automatów i spraw prywatnych.
2. Pokaż mi dwanaście, wymieszanych z cudzymi. Przy każdej pytaj tylko: moje czy nie moje.
3. Z przyjętych i odrzuconych wyciągnij wspólny szkielet. Każdą wątpliwość pokaż
   jako dwie wersje tej samej wiadomości obok siebie i daj mi wybrać.
4. Zapisz SKILL.md (wzorzec, szkielet, głos, nigdy, adresaci, przykłady „nie tak → tak”)
   i ZRODLO.md (skąd reguły, które są domysłem).
5. Przepisz nowym stylem trzy moje prawdziwe wiadomości z ostatniego tygodnia.
   Każdą moją poprawkę zamień w regułę.

H.M. nigdy nie umiał powiedzieć, że ćwiczył gwiazdę. Ty nie umiesz powiedzieć, jak piszesz. Nie musisz. Wystarczy, że raz rozpoznasz siebie na kartce, a ktoś, kto co rano widzi cię pierwszy raz, przeczyta to, zanim napisze choć słowo.

I od jutra nie będziesz mu już mówić, kim jesteś.